«And olsun ki Nûh ’u milletine gönderdik.» Allah’ın elçi yollamaktaki kanununa bakın! Milletinden milletine... Kendi dillerini konuşan biri seciyesi bozulmamış kişilerin gönüllerini telif etmek, insanlar arasında tanışmanın ve anlaşmanın kolaylaştırılmasını sağlamak için... Fakat seciyesi bozulmuş kişiler bu adeti hoş karşılamaz, müsbet cevap vermez, kendileri gibi bir insana îman etmeye kibirlenirler. Meleklerin elçilik etmesini isterlerdi. Bu sadece bahaneydi. Çünkü hangi yoldan gelirse gelsin onlar hidayeti kabul etmiyeceklerdi.

61 — (Bunun üzerine Nûh): «Ey kavmim ben de hiçbir sapıklık yoktur, ancak ben âlemlerin Rabbinin peygamberiyim.»

62 — Size Rabbimin vahyettiklerini tebliğ ediyorum. Sizin iyiliğinizi istiyorum. Sizin bilmediklerinizi (Allah’dan gelen vahy ile) bilirim.

63 — Sakınmanızı ve böylece merhamete uğramanızı sağlamak üzere sizi uyarmak için aranızdan biri vasıtasiyle Rabbinizden size haber gelmesine mi şaşıyorsunuz?

64 — O’nu yalanladılar; biz de O’nu ve gemide beraberinde olanları kurtardık; âyetlerimizi yalanlayanları suda boğduk. Çünkü onlar kör bir milletti.

Tafsilatın gerekli görüldüğü sûrelerde —meselâ S û r e - i Hud ve Sûre-i Nûhda — olduğu gibi burada kıssa enine boyuna nakledilmemiş, sadece özetlenmiştir. Zira hedef az önce işaret edilen özetleri tasvir etmektir. İnancı geliştiren istidatlar, tebliğ usulü, milletinin nasıl karşılamış olduğu elçilik görevinin gerçek yönleri ve ihtarın mutlaka gerçekleşeceği... Kur’an’ın aktarma üslubuyla kıssalar hatırlatıldığı gibi vaad ve tehditlerin nasıl gerçekleştiği de anlatılıyor.

«And olsun ki Nûh ’u milletine gönderdik.» Allah’ın elçi yollamaktaki kanununa bakın! Milletinden milletine... Kendi dillerini konuşan biri seciyesi bozulmamış kişilerin gönüllerini telif etmek, insanlar arasında tanışmanın ve anlaşmanın kolaylaştırılmasını sağlamak için... Fakat seciyesi bozulmuş kişiler bu adeti hoş karşılamaz, müsbet cevap vermez, kendileri gibi bir insana îman etmeye kibirlenirler. Meleklerin elçilik etmesini isterlerdi. Bu sadece bahaneydi. Çünkü hangi yoldan gelirse gelsin onlar hidayeti kabul etmiyeceklerdi.

N û h’u milletine gönderdik. Her peygamberin söylediği tek sözü kavmine O’da söylemşiti.

«Ey milletim, Allah’a kulluk ediniz. O’ndan başka tanrınız yoktur»...

Bu değişmeyen cümle peygamberlerin getirdiği inancın temel-taşıdır. Bu taş olmadan inanç tutmaz. Bu cümle İnsan hayatının or-t.ı direğidir. Bu direk olmadan hayal yürümez Ihı İnanç, istikâmet, gaye ve mücadele birliğinin teminatıdır Ihı İnançla İnsan kendi me-

raklarına (hevai nefsine) tapmaktan kurtulur. Yine bu inançla beşer cinsinden kendisi gibi birine kulluk etmek aşağılığım göstermez İnsan bu inançla sapık arzularına hâkim olur, dirayet ve cemretl artar.

İlâhî din, bir hayat nizamıdır. Temel kaidesi; beşer hayatına — istisnasız— hâkim olmasıdır. Yalnızca Allah’ü Teâlâ’ya ibadetİn anlamı ve «Allah’tan başka insanlar için tanrı yok» sözünün manası da budur. İtikat da (inançta) saltanat: Kâinatın Rabbının  Allah olduğuna, herşeyi kudretiyle var ettiğine takdiri ile yönettiğine, insanların da Rabbı olarak onları da kudretiyle varetmlş, takdiri ile yönetmekte olduğuna, insanların günlük hayatlarında O’nun emir ve hükümlerine uymaları gerektiğine ve bu hükümlerin kulluğun icaplarına göre tatbik edilmesi lâzım geldiğine inanmak şeklinde tecelli eder. Bu inançlar manzumesi bir demet halindedir.Bütündür, parçalanmaz. Parçalamaya kalkışıldığında şirke düşülür. Ya Allah ile beraber bir başkasına, ya da yalnız başkasına tapılmış olur.

Her peygamberin söylediği cümleyi N û h ’da kavminr anyle iniş, bu cümleyi tekzib etmenin feci akibetini kardeşAııe bir İlmi le onlara hatırlatmıştı. N û h (A.S.) ın daima doğruyu anini mı bir önder olduğundan şüphe edilebilir miydi?

«Doğrusu sizin için büyük günün azabından korkuyorum« dr inişti N û h (A.S.)

Buradan anlıyoruz ki N û h (A.S.) ın dini, Aliliel lıınıteııt dan bahseden dinlerin en eskisidir. Evet, büyük günün lıertup vr re /.asından bahsederek o günde onları bekleyen azaptan koiklufluııu anlatıyor kavmine. Böylece Kur’an, Allah’ü TeAlA’nın İnanç hakkında vazettiği prensiplerle, tarihin derinliklerinden söz etmeğe kalkı şan «din bilginleri» ve onlara uyan gafillerin hatalı melodim i ara »undaki farkı ortaya koyuyor. Hz. N û h ’un yaptığı bu dürüst, ha inimi ve açık daveti, milletinin sapıkları nasıl karşılamıştı? «Mille linin İleri gelenleri: —Biz seni apaçık sapıklıkta görüyoruz» demiş

lordi.

Aynı şeyler Muhammed (A.S.) a da söylenmişi  Arap müşrikleri onun hakkında: — Sapıttı, İ b r a h i m in dininden istinkaf etti, diyorlardı! Sapıtanlar, sapıklığın zirvesine varırlar da