Şeytanla aranızda esaslı bir savaş olduğunu hatırdan çıkarmayınız. Bu savaş; heva ve hevesi bırakıp hidayete uymakla, iradeyi hislere galib kılmakla, yeryüzünü ifsad ederek şerre boğan şeytanın dostlarını bırakıp, şer-i şerife uymakla kazanılır. Vicdanlardaki mücadele ruhu ile tatbikattaki mücadele ruhu ayrı ayrı şeyler değildir. Bizi isyana götüren herşeyin arkasında şeytanın bulunduğunu unutmamalıyız

Yeryüzünde putlaşmak isteyenler vardır. Bunlar insanları kendi hâkimiyetleri altına almak isterler; değer ölçüleri ve kıstaslar kendi taraflarından hazırlanmıştır, kanunlar onlara aittir. Allah’ın koyduğu kanunları bir tarafa iterler. Dine dayalı değer ölçülerini ve kıstasları kabul etmek istemezler. Biliniz ki bunlar insanların şeytanlarıdır. İlhamı öteki şeytanlardan alırlar. Bunlarla savaş şeyhi ula savaş demketir.

Şu halde uzun ve çetin savaşın ağırlığını şeytan ve yardımcılarına yöneltmek gerekiyor. Esasen heves ve şehvet duygularıyla şeytana uyup, bilerek veya bilmeyerek kendini ilâh yerine koyanlarla ve bunların meydana getirdiği şer kuvvetlerle uğraşmaya ve savaşmaya koyulan müslüman, ayrı ayrı düşmanlarla değil tek bir düşmanla ciddî ve çetin bir savaşa giriştiğini bilmelidir. Bu savaşı; sinsi programını yürüten eski ve inatçı düşmanına karşı verdiğini müslüman bilir. Bu sebeble cihad kıyamet gününe kadar her yönüyle bütün alanlarda devam edecektir.

Bu kıssadan ve — ilerde öğrenileceği gibi — devamından anlaşılan son hakikat; ayıbının ortaya çıkması ve üryan kalması halinde haya etmesinin (utanç duymasının) insanın tabiatında var oluşudur.

«Şeytan, ayıb yerlerini kendilerine göstermek için onlara fısıldadı.»

«Böylece onların yanılmalarını sağladı. Ağaçtan meyve tatdıklarında kendilerine ayıb yerleri göründü. Cennet yapraklarını üst üste koyub oralarını örtmeye başladılar.»

«Ey Ademoğulları ayıb yerlerinizi örterek libasla, sizi süsleyecek elbiseler gönderdik. Takva örtüsü ise bunlardan daha hayırlıdır. Allah’ın bu Ayetleri öğüt almanız içindir.»

«Ey Âdemoğullurı, şeytan, ayıp yerlerini kendilerine göstermek için elbiselerini soyarak ana ve babanızı cennetten çıkardığı gibi sizi de şaşırtmasın.»

Bu âyetler örtünme meselesinin önemini ve beşer yaratılışındaki engin tesirini göstermektedir. Elbise ve avret mahallerinin örtülmesi, hem insanın süsü, hem de bedeninin ayıb yerlerinin örtüsüdür. Fakat bedenin örtülmesi yetmez. İnsanın bir de ruhu vardır. Bunun da örtüsü takva (Allah korkusu)dur.

Aklı selim, gerek ruhî gerekse bedenî ayıbların açığa çıkmasından tiksinir. Örtmek ve kapatmak için çok titizlik gösterir.

Bedenleri çıblak, ruhları hayasız, takvâsız, Allah’sız, bırakmak Ve İnsanlığa düşman kılmak için çalışanlar; ağızlarını, kalemlerini, sinema ve diğer yayın vasıtalarını —çeşitli usul ve metodlarla — kullanarak habis emellerini perçinlemek ve böylece «insanı» fıtrî bukletlerinden mahrum bırakmak istiyorlar. Halbuki insanı «insanı insan yapan bu hasletleridir. Onlar, insanı düşmanına yani, şeytana teslim etmek istiyorlar. Esasen bu; siyonizmin korkunç bir'metodudur. Bu metod sayesinde değerlerinden uzak kalan insanlık parçalanacak, anarşi yaygın hale gelecek, zayıf düşen ve çözülen insanlık. Siyonizmin kucağına düşecek...

Çıplaklık hayvani bir duygudur. Buna ancak insanlık mertebesinin en  alçak basamağına düşmüş olan sözde insanlar temayül edebilirler. Aslında çıplaklığı güzellik olarak değerlendirmek, doğrudan doğruya tabiî zevk duygusunun körelmesinin ifadesidir. Afrikanın göbeğindeki ilkel insanlar da çıplak değiller mi? Bu bölgelere Islam girdiği an yaptığı ilk değişiklik medeniyetin ifadesi olarak çıplaklıkları örtmek oluyor. İlerici ve modern cahiliyet te ise insanlar islamın çekip çıkardığı bataklığa doğru yuvarlanıyorlar. İslâm insanın insanlık hassalarını açığa çıkarıp takviye etmek ve böylece insanlığı kurtarmayı hedef alan İslâmî anlamdaki «medeniyet» seviyesine çıkarmak istiyor insanları.

Takvâ ve haya duygularından yoksun insanlığın meydana gelmesi İse — ki; bugün pek çok ağızlar, kalemler, neşir ve propağanda vasıtalarından faydalanarak böyle'bir sonuca varmak için çaba sarfediyorlar - ibtidailiğin hortlaması ve cehalete dönüş demektir. Yoksa şeytanî kuruluşların telkin etmeye çalıştıkları gibi, medeniyet ve ilericilik değildir,